Oordelen

Shashaka Yoga, Jerry Linnemeijer, oordelen, Fotografie: Wies Fotografie, Marie Louise Linnemeijer Fockens
Op mijn middelbare school was het heel belangrijk om een mening te hebben. We werden echt gestimuleerd om overal een mening over te vormen. Het kon niet zo zijn dat je geen mening had of dat iets je onverschillig liet. Ik denk dat dit ook een teken van de tijd was. Als je daar dan bij optelt dat iedereen een stuk assertiever is geworden, heb je dus een wereld met mondige mensen die overal iets van vinden en dat ook verkondigen. Daarbij wordt het vaak op zo'n manier verkondigd dat het een absolute waarheid lijkt. Als dan de ander ook op een dergelijke manier communiceert, heb je twee mensen die allebei een absolute waarheid verkondigen terwijl het eigenlijk gaat om meningen. Zo ontstaan ruzies en hele oorlogen.

Ook ik deed daar aan mee. Ik had overal een mening over en verkondigde die ook luidkeels. Ik had vaak ideeën al afgeschoten nog voordat ik er goed over had nagedacht of nog voor ze volledig waren geuit. Ook had ik direct mijn oordeel klaar over mensen. De een vond ik te gek de ander tien keer niets. En zo was mijn wereld lekker zwart-wit en overzichtelijk. Daarbij verkondigde ik alles alsof het een waarheid was, niet een mening.

Pas toen ik later het nodige had meegemaakt begon ik door te krijgen dat iedereen een verhaal heeft en dat de werkelijkheid veel complexer is dan die zwart-wit wereld van mij. Door zo snel een mening te hebben en te oordelen kwam ik nooit toe aan die complexiteit en de verhalen achter mensen. 

Toen ik dat besefte, kwam ik er ook achter dat het beter is om je oordeel even op te schorten of zoals Stephen Covey het zei: First understand, then seek to be understood. Dit begon met vaker een zin te beginnen met de woorden "ik vind" in plaats van simpelweg te stellen dat iets zo is. Hierdoor werd duidelijker dat het ging om een mening en niet dat ik een soort absolute waarheid aan het verkondigen was. Een ander kon dan zelf zijn mening geven en zo kwamen we ergens. Daarnaast ging ik vaker vragen stellen en gaf zo de gelegenheid aan mensen om hun verhaal te vertellen.

Gevolg was dat ik mensen en hun gedrag beter begon te begrijpen, maar ook dat ik de complexiteit van de werkelijkheid beter begreep. Daardoor werd ook mijn relatie met mensen veel beter. Mijn eigen mening deed er steeds minder toe en oordelen werd irrelevant. Dingen zijn gewoon zoals ze zijn namelijk.

Tegenwoordig heb ik over een boel onderwerpen geen mening of vind ik het onbelangrijk om een mening te hebben. Dat maakt mijn leven een stuk ontspannender en leuker. Waarom zou ik energie stoppen in het vormen van een mening terwijl ik zoveel leukere dingen kan doen.

Ook probeer ik alleen mijn mening te geven als erom gevraagd wordt en dan probeer ik ook nog eens duidelijk te maken dat het slechts om een mening gaat. Ik probeer ook steeds meer duidelijk te maken dat wat ik zeg zo is voor mij. Voor anderen kan dat anders zijn. Zo nodig ik mensen uit om uit mijn verhaal of mijn visie te halen wat ze willen of niet. 

In mijn lessen doe ik hetzelfde. Ik laat een hele oude manier van bewegen en van leven zien. Daar kun je mee doen en daar kun je uit halen wat je zelf wilt. Voor mij maakt dat niet uit. Toevallig sluit dat goed aan bij het niet oordelen wat zo'n belangrijk onderdeel van yoga is.

Ik ben er zelf van overtuigd dat als iedereen wat meer vragen zou stellen, meer zou luisteren en minder zijn mening zou verkondigen als absolute waarheid, de hele wereld beter zou worden. Laten we eens ons best doen om de ander te begrijpen en niet direct te veroordelen. Maar goed, ook dat is een mening. Misschien denk je daar zelf anders over en dat is helemaal okee. Ik hoor het graag van je.