Fouten

Er is een verhaal over Shiva dat ik enorm interessant vind. Het verhaal gaat dat Sati en Shiva getrouwd waren. De vader van Sati had helemaal niets met Shiva en vond het maar niets dat zijn dochter was getrouwd met hem. Op een gegeven moment geeft de vader van Sati een feest. Hij nodigt iedereen uit behalve Shiva. Op het feest zelf laat Sati haar ongenoegen hierover goed merken aan haar vader. Zo wordt zo kwaad dat ze helemaal verbrandt. Er blijft alleen wat as over. Shiva is ondertussen aan het mediteren op een berg en voelt dat Sati is overleden. Nu wordt hij op zijn beurt enorm kwaad. Hij rukt een van zijn dreadlocks uit en gooit die op de grond. Dat doet hij met zoveel kracht dat de dreadlock zich in de grond boort en op feest bij de as van Sati weer boven de grond komt. Op het moment dat de dreadlock en de as zich mengen, ontstaat de grote krijger Virabadhra. Hij rijst op uit de as en slaat in een haal het hoofd van de vader van Sati eraf. Vlak voor ze stierf was de geest van Sati overgesprongen naar een van de andere aanwezigen op het feest. Sati rent nu naar Virabadhra toe en scheldt hem helemaal stijf. Uiteraard hoort Shiva dat allemaal en hij komt naar het feest. Daar begint Sati tegen hem tekeer te gaan. Hoe haalt hij het in zijn hoofd om haar vader te vermoorden. Shiva voelt zich vreselijk en beseft ook dat het niet okee is wat hij heeft gedaan. Hij biedt nederig zijn excuses aan en biedt aan om het goed te maken. Daarop loopt hij naar buiten, slaat het hoofd van een geit af en zet dat op het lichaam van de vader van Sati. En daarmee is alles weer goed.
shiva
Wat ik hiervan leer, is dat zelfs Shiva fouten maakt, en grote ook. Ik maak ook fouten en veel ook. Op dagelijkse basis maak ik wel een fout. Sommige groter, andere kleiner, maar fouten zijn nooit uit mijn leven. Gelukkig zijn het nooit fouten waar mensen door overlijden, hoop ik. Wat ik ook leer uit het verhaal is dat het niet belangrijk is of je fouten maakt maar hoe je er dan mee omgaat. Shiva biedt zijn excuses aan en probeert het daarna goed te maken. Dat is voor mij altijd de manier om met fouten om te gaan. Zeg `sorry` of `vergeef me` en probeer het beter te maken.
 
Van fouten kun je ook leren. Door vallen en opstaan leer je lopen. Je maakt nou eenmaal fouten en dan kun je er maar beter het beste van maken voor jezelf. Achteraf kun je er op terug kijken en kun je kijken wat er nu gebeurd is. Je kunt je dan afvragen hoe het heeft kunnen gebeuren en hoe je het de volgende keer beter doet. Je kunt je afvragen wat je moet veranderen aan jezelf of wat je anders moet doen om niet weer dezelfde fout te maken. Daarmee krijg je veel inzicht in jezelf. Je leert jezelf beter kennen en dat is heel waardevol.
einstein 
Fouten zijn stiekem ook een morele test. Je hebt een moreel kader nodig, enige normen en waarden om iets te zien als een fout. Als je dat niet hebt, heb je ook geen fouten. Misschien ken je dat ook wel, mensen die beweren nooit fouten te maken en zich er ook nooit voor verontschuldigen. Natuurlijk maken zij ook fouten, maar vaak zul je zien dat hun morele kader totaal anders is, waardoor het voor hen geen fout is. Dat kan per persoon verschillen. Als je iets wel ziet als fout, kun je ook direct zien hoe sterk je normen en waarden zijn. Ben je bereid om het echt als fout te zien, dat te erkennen en ernaar te handelen? Ga je echt staan voor die normen en waarden en ben je bereid de consequenties daarvan te dragen? Wat zijn je normen en waarden waard als je dat niet doet? Het zijn dan alleen maar woorden.
 
Fouten impliceren ook meestal dat er ergens schade is geleden, en soms dat er iemand pijn is gedaan, fysiek of psychisch. Dat kun je zelf zijn of een ander. Misschien is er ook materieel schade geleden bijvoorbeeld. Je kunt je daar vreselijk schuldig over voelen. Afgezien van het maken van excuses, het goed maken, zoals het vergoeden van de schade, nodigen fouten je dan ook uit tot het vergeven van jezelf. Je hebt een fout gemaakt, je hebt het goed gemaakt, dus is het tijd om jezelf te vergeven. Daarmee laat je zien dat je een hart hebt en van daaruit handelt. Er zijn maar weinig dingen belangrijker en mooier dan dat.
teacher 
Soms duurt het lang voordat je erachter komt dat je een fout hebt gemaakt. Je mist soms de afstand die nodig is om dat goed te zien. Je zit er dan zo dicht op dat je pas na een tijdje kunt zien dat het een fout was. Wat dan helpt, is je intuïtie en je hart te volgen. Die geven het meestal wel aan. Maar hoe moeilijk is het niet om die in het geweld van elke dag te horen fluisteren? Hoe moeilijk is het niet, om daar aan toe te geven? Hoe moeilijk is het niet om te vertrouwen op dat stemmetje? Hier zie je ook weer hoe belangrijk het is om in contact te staan met je hart en je intuïtie.
 
Ik vind het ook belangrijk dat mensen en dingen fouten hebben. Alleen dan weet je dat iets echt is. Of zoals men wel eens zegt: if something looks too good to be true, it mostly is. Dus als iets er te goed uitziet om waar te zijn, is het dat ook meestal. Of weer anders gezegd, perfectie bestaat niet. Perfectie is nooit echt. Pas als iets fouten heeft, is het echt. Fouten zijn zo ook een realiteitstest. Ik vind fouten daarom ook mooi. Ze maken mensen interessant.
mistakes 
Als je dan een fout hebt gemaakt, het goed hebt gemaakt, je hebt vergeven en er van hebt geleerd, wordt het tijd om verder te gaan met je leven, de fout achter je te laten. Doe je dat niet, dan blijf je met en in die fout leven. Het gaat dan je leven bepalen. Je bent dan geen verantwoordelijkheid meer aan het nemen en laat je leven.
 
Er is in dat kader een mooi verhaal van twee Boeddhistische monniken die aan het reizen zijn. De een is jong, de ander wat ouder. Op een gegeven moment komen ze bij een rivier en daar staat een vrouw die prachtig is gekleed omdat ze naar een bruiloft gaat. Ze is aan het huilen, omdat ze haar kleren niet wil verpesten door door het water te lopen, maar weet ook niet hoe ze dan aan de andere kant moet komen. Daarop pakt de oudere monnik de vrouw op en loopt haar naar de andere kant van de rivier. Een dag later geeft de jongere monnik aan dat hij niet begrijp dat de oudere monnik de vrouw heeft opgepakt. Volgens hun leer kan dat namelijk echt niet. De oudere monnik zegt daarop: Ik heb de vrouw achtergelaten bij de rivier, maar jij draagt haar kennelijk nog steeds.
monnikken
Misschien denk je nu dat ik een enorme wijsneus ben met al die wijze raad en adviezen. Weet dan dat ik de blogs eigenlijk altijd vooral voor mezelf schrijf en dat wat ik schrijf eigenlijk een les is voor mezelf die ik op dat moment nodig heb. Ik kan enorm worstelen met mijn fouten en ik probeer het goede te doen en mijn eigen adviezen op te volgen, maar ook dat is lang niet makkelijk altijd.