Geweld

´┐╝Shashaka Yoga, Jerry Linnemeijer, geweld, Fotografie: Wies Fotografie, Marie Louise Linnemeijer Fockens
Vroeger werd ik als kind vreselijk gepest op alle mogelijke manieren. Ik was ook een makkelijk doelwit. Ik was klein, dun, had een Duitse moeder, had rare kleren aan en kon goed leren. Allemaal dingen die je niet geliefd maakten. Daarnaast vocht ik nooit terug, wat het ook makkelijk voor de pesters maakte om er mee weg te komen.

Als ik nu terug kijk was die tijd natuurlijk vreselijk. Ik was en ben soms nog steeds vreselijk onzeker, had slapeloze nachten en dan heb ik het niet eens over de fysieke pijn.

Maar achteraf kan ik ook zeggen dat het pesten mij een aantal dingen heeft gebracht die ik anders nooit zou hebben gekregen. Ik heb bijvoorbeeld al jong geleerd hoe wreed mensen kunnen zijn als de situatie er naar is. Ik heb ook geleerd om mensen in te schatten. Wie kan ik wel en wie niet vertrouwen? Hoe werken hierarchie en groepsprocessen? Allemaal dingen waar ik tot de dag van vandaag iets aan heb. En zo zou je zelfs kunnen zeggen dat ik de mensen die mij hebben gepest dankbaar ben. Zonder hen was ik nooit zover gekomen als ik nu ben.

Een vraag die je altijd krijgt als je gepest bent, is waarom je niet teruggevochten hebt. Hoe jong en klein ik ook was, ik geloofde nooit in geweld. Je zou kunnen zeggen dat ik al vanaf mijn geboorte geloofde in geweldloosheid. Ik ben er ook van overtuigd dat je alle problemen zonder geweld op kunt lossen. 

Tijdens mijn opleiding moesten we de Yoga Sutra's van Patanjali lezen. Een van de geboden of eigenlijk onthoudingen van Patanjali is Ahimsa, geweldloosheid. Voor mij was geweldloosheid al evident, dus besteedde ik er weinig aandacht aan. Maar vreemd genoeg gebeurde er iets anders. Doordat ik zoveel yoga deed, veranderde mijn denken vanzelf, maar er veranderde nog veel meer. Ik had bijvoorbeeld van de ene op de andere dag geen zin meer in vlees. Ik werd zelfs misselijk als ik naar het vlees in de vriezer bij de supermarkt keek. Het leek wel alsof ik het lijden van die dieren voor me zag. We zijn die dieren geweld aan het aandoen.

Iets later besefte ik dat dat is wat Patanjali bedoelde. Je kunt heel krampachtig proberen de geboden na te leven, maar dan ben je jezelf geweld aan aan het doen. Dat gaat in tegen het hele idee van geweldloosheid en je gaat het dan ook niet volhouden. Maar als je op een gezonde manier iets doet en datgene klopt dan ook nog eens met je gevoel, komen die geboden als van nature. Ze zijn dan heel logisch en heel gewoon. Die geboden zijn dan meer een beschrijving van wat er gebeurt als je het goed doet en veel minder echt geboden. Misschien is dat ook wel het geheim om goede voornemens vol te houden. Pas als ze in lijn liggen met je gevoel en je jezelf geen geweld aan doet, kun je ze volhouden.

Ik besef ook steeds meer dat we de wereld en al het leven op aarde geweld aan het aandoen zijn. Mijn drang om de wereld beter achter te laten dan ik hem heb gekregen, komt ook uit dit besef vandaan. Het is niet jouw schuld dat de wereld is zoals hij is, maar het is wel jouw schuld als hij zo blijft. Dat is iets waar ik heilig in geloof.